ماه رمضان را از بی دلیل خاصی دوست دارم. از اینکه آنقدر قوی هستم که می توانم مثل هرسال روزه بگیرم خوشحالم. شما بخند، شما مسخره کن، شما تو دلت بگو چه اسکل.

دیشب وقتی جلوی ستاد روحانی شعر یار دبستانی را می خواندیم رفتم به هشت سال پیش، رفتم درست همان موقعی که شال و دستبند سبز داشتم و عکس میرحسین را بالا برده بودم، همان موقع که خیلی آرزو داشتم و کلی امید. بعد یاد از بین رفتن همه شان افتادم و هی بغض کردم و هی قورت دادم. بعد یاد این افتادم که چه اتفاق های شومی بعد از آن روزها افتاد، چقدر زندانی و چقدر تحقیر شدیم. امیدوارم تجربه های تلخ گذشته تَکرارمان نشود.

دیشب دخترخاله هام که طرفدار رئیسی بودن در آخرین پیام خانوادگی (که من امروز صبح خوندم) نوشتند: خدا کنه طرفدارهای روحانی از رایی که بهش دادن پشیمون نشن. شاید از رایی که به روحانی دادیم پشیمون بشیم ولی قطعا از اینکه به رئیسی رای ندادیم هیچ وقت پشیمون نمیشیم.

آدمی چه ساده انگارانه می پندارد دیگری او را دوست دارد و هیچ اتفاقی نمی تواند تزلزلی در این دوست داشتن ایجاد کند. چه خوش باورانه به سبب اینکه دیگری را همچون تکه ای از تن خود می داند خود را از آن دیگری می بیند و محال است کسی دستش را از خودش جدا کند چه برسد به قلبش! چرا ما تا این اندازه خوش باور و ساده انگاریم؟